Нашёл у себя в архивах ЖЖшечки следующий стих. Плакаю всегда от него. האָלצהעקער אַ מאָל איז געװען אַ האָלצהעקער, געװען איז ער גרױ און אַלט, איז ער געגאַנגען קמה יאָרן – האַקן האָלץ אין װאַלד – װאָס איז ער געװען, אַ פריץ? אין אַ פֿראָסטיקן װינטער-אָװנט גײט ער אין װאַלד אַרײַן; ער האָט דען אַנדערע ברירה, ליבער הער גאָט די מײַן? אַז די נױט האָט שאַרפֿע נעגל. זעט ער אַ סאָסנע, אַ יונגע, װאָס ציטער אין שאַרפֿן װינט; הערט ער איון איר ציטער דאָס כליפּען פֿון אַ קינד – און ער זעט אירע טרױ׳ריקע אױגן. "דײַן האַק איז שאַרף, און מײַן לעבן, מײַן לעבן איז יונג און דין; האַקט נישט איבער דעם פֿאָדעם, דעם גאָלדענעם, װאָס איך שפּין – װעסט האָסן אַן עבֿירה." זעט דעם דעמב אַן אַלטן, בלײַבט ער פֿאַר אים שטײןוְ הױבט ער די האַק, דערפֿילט ער, אַז ער הױבט זי קעגן זיך אַלײן – אַנטקעגן זײַן אײגענער עלטער. בלײַבט ער אַ טרױ׳ריקער שטײן מיט אַראָפּגעלאָזטע הענט; ער זעט די קלײנע פֿײַערלעך, װאָס האָבן די גרױסע דעמבעס פֿאַרברענט – און זײַן גוף נעמט דורך אַ שױדער. פֿאַר אים שטײען אױף די שאָטנס פֿון די בײמער, װאָס ער האָט צעשטערט אין משך פֿון זײַן לעבן; פֿאַלט ער אױף דער ערד, װי אַ בױם אַן אָפּגעהאַקטער. און ער נעט בײַ זי מחילה מיט אַ ביטער געװײן לאָזן מיר אים דאָרטן ליגן, װיפֿל ער װיל אַלײן – אַז מען װײנט זיך אױס, װערט מען גרינגער.